روبینا محقیار روبینا محقیار که در کابل متولد شد، در دوره‌ای بزرگ شد که محدودیت‌های سخت‌گیرانه نسبت به حضور زنان در جامعه، آموزش و ورزش وجود داشت. دوران کودکی او با سال‌هایی همراه بود که دختران از رفتن به مکتب و شرکت در فعالیت‌های ورزشی محروم بودند. با وجود این شرایط دشوار، خانواده روبینا نقش حمایتی قوی در رشد فکری و شخصیتی او داشتند. او در میان یک خانواده بزرگ رشد کرد و روحیه تلاش، استقلال و پشتکار را از همان کودکی آموخت. پس از تغییرات سیاسی در اوایل دهه ۰۰۰۲، درهای آموزش و فعالیت‌های ورزشی دوباره به روی دختران باز شد و روبینا نخستین فرصت را برای ورود به ورزش حرفه‌ای غنیمت شمرد. او به دویدن علاقه‌ای طبیعی داشت و با انرژی و انگیزه فراوان تصمیم گرفت این مسیر را جدی دنبال کند. ورود به دنیای دو سرعت aروبینا تمرینات اولیه خود را در محیط‌هایی انجام می‌داد که امکانات حرفه‌ای زیادی نداشتند. او بدون داشتن تجهیزات استاندارد، مربیان تخصصی یا پیست ورزشی مجهز، تمریناتش را با روش‌های ساده و در فضاهای باز آغاز کرد. اما همین شرایط باعث شد که روحیه قوی، خلاقیت در تمرین، و قدرت بدنی و ذهنی‌اش به مرور شکل بگیرد. علاوه بر تمرینات جسمی، او توجه زیادی به آمادگی ذهنی و تقویت تمرکز داشت. هدف او این بود که نه‌تنها سریع‌تر بدود، بلکه یاد بگیرد چگونه در مسابقات بین‌المللی با فشار روحی، هیجان و رقابت شدید کنار بیاید. چالش‌های یک زن ورزشکار افغان مسیر روبینا هرگز آسان نبود. او با مجموعه‌ای از موانع روبه‌رو بود که بسیاری از دختران افغان نیز با آن‌ها آشنا هستند: ۱. کمبود امکانات ورزشی پیست دو استاندارد، ابزارهای تمرینی و شرایط حرفه‌ای در دسترس نبود. او بسیاری از تمریناتش را با امکانات معمولی و اولیه انجام می‌داد. ۲. محدودیت‌های فرهنگی و اجتماعی در جامعه‌ای که ورزش زنان هنوز موضوعی حساس بود، روبینا بارها با نگاه‌های انتقادی، پرسش‌برانگیز و حتی مخالفت روبه‌رو می‌شد، اما هیچ‌کدام او را از مسیرش منحرف نکرد. ۳. نبود مربیان حرفه‌ای زن او مجبور بود بسیاری از تکنیک‌های تخصصی دو سرعت را با تلاش شخصی، مطالعه و تمرین زیاد بیاموزد. ۴. مسائل امنیتی نبود امنیت و کمبود فضاهای امن برای تمرین، برنامه‌های او را دشوارتر می‌کرد، اما روبینا با وجود تمام نگرانی‌ها، تمریناتش را ادامه داد. حضور تاریخی در صحنه‌های بین‌المللی روبینا محقیار به‌عنوان یکی از نخستین زنان تاریخ افغانستان که در المپیک شرکت کرد، وارد صفحه‌ای مهم از تاریخ ورزش کشور شد. او در نوجوانی نماینده افغانستان در ماده ۰۰۱ متر دو شد و در بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان حضور یافت. حضور او در المپیک تنها یک رقابت ورزشی نبود؛ بلکه یک پیام بزرگ برای زنان افغان بود. او با پوشش اسلامی و با اعتمادبه‌نفس در برابر چشم میلیون‌ها بیننده ایستاد و ثابت کرد که زنان افغان می‌توانند در سطح جهانی بدرخشند، حتی اگر امکانات و شرایط برابر با دیگر ورزشکاران جهان نداشته باشند. بعد از آن، او بار دیگر در المپیک شرکت کرد و افغانستان را در مسابقات سرعت نمایندگی نمود. شرکت در رقابت‌های بزرگ جهانی باعث شد که روبینا به نمادی از شجاعت و توانمندی زنان کشورش تبدیل شود. اثرگذاری اجتماعی و الهام‌بخشی روبینا با حضورش در میادین بین‌المللی، نگاه جهان را به زنان افغانستان تغییر داد. او ثابت کرد که استعداد، اراده و پشتکار می‌تواند مرزهای فرهنگی و اجتماعی را بشکند. داستان او باعث شد دختران بیشتری در افغانستان به ورزش علاقه‌مند شوند و تصور کنند که می‌توانند در آینده جای او بایستند. او همواره تأکید می‌کند که هدفش نه‌تنها موفقیت شخصی، بلکه باز کردن راه برای نسل‌های بعدی دختران ورزشکار افغانستان بوده است. حضور او سبب شد رسانه‌ها و سازمان‌های بین‌المللی توجه بیشتری به موضوع زنان ورزشکار افغان نشان دهند. فعالیت‌ها، نقش‌آفرینی و ادامه مسیر پس از دوره‌های رقابتی، روبینا در بخش‌های دیگر جامعه نیز فعالیت کرد و از جایگاهش برای حمایت از زنان و جوانان استفاده نمود. او به‌عنوان یک چهره شناخته‌شده در افغانستان به مسائل اجتماعی، آموزشی و ورزشی توجه ویژه دارد. اهداف و چشم‌انداز روبینا شامل موارد زیر است: تقویت ورزش زنان در افغانستان ایجاد فرصت‌های برابر برای دختران ورزشکار کمک به توسعه ورزش‌های پایه و آموزش فنی و تخصصی دختران تبدیل شدن به یک الگوی مثبت برای نسل آینده تلاش برای حفظ حضور زنان افغانستان در عرصه‌های جهانی روبینا محقیار یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های ورزشی افغانستان است. او در شرایطی که کم‌ترین امکانات وجود داشت، به بالاترین جایگاه ممکن برای یک دختر افغان دست پیدا کرد: حضور در المپیک. او الگویی از شجاعت، اراده، ایمان و پشتکار است — زنی که مسیرش را در دل محدودیت‌ها ساخت و نامش را به‌عنوان یکی از نمادهای افتخار زنان افغانستان ثبت کرد.

کرسی، پناهی گرم در شب‌های سرد زمستان با فرارسیدن زمستان و وزیدن نسیم سردش، خانه‌ها آرام‌آرام رنگ دیگری به خود می‌گیرند. در دل سرمایی که از پشت پنجره‌ها می‌وزد، کرسی به‌عنوان نمادی از گرما، صمیمیت و زندگی دوباره در میان خانواده‌ها جان می‌گیرد. کرسی تنها یک وسیله‌ی گرمایشی نیست؛ بلکه یادگاری اصیل از فرهنگ و سنت‌های کهن مردم ما است، که در هر گوشه‌اش بوی عشق، مهر و باهم‌بودن جریان دارد. زیر لحاف ضخیم و نرم کرسی، گرمای آتش با گرمای دل آدم‌ها درهم می‌آمیزد و لحظه‌هایی می‌سازد که سرمای زمستان را از یاد می‌برد. دور آن، خنده‌ی کودکان، گفت‌وگوی مادرها و قصه‌های پدربزرگ‌ها در هم می‌پیچد و خانه را به پناهگاهی گرم و آرام بدل می‌کند؛ پناهگاهی که در آن، گرمای زندگی نه از زغال، بلکه از حضور عزیزان شعله می‌گیرد. کرسی کرسی در اصل میزچه‌ای چوبی است که زیر آن منبع گرمایی مانند منقل، آتش یا زغال قرار می‌گیرد. روی آن پتو یا لحاف ضخیمی می‌اندازند و خانواده‌ها پای آن می‌نشینند تا گرما در زیر پتو حفظ شود. این سنت قدیمی در بسیاری از مناطق افغانستان و ایران هنوز هم رواج دارد، به‌ویژه در خانه‌های سنتی که گرمای کرسی جای هیچ بخاری یا شوفاژی را نمی‌گیرد. کرسی؛ بهانه‌ای برای باهم بودن گرمای کرسی فقط از آتش زیر آن نیست، بلکه از صمیمیت و عشق آدم‌هایی است که دورش جمع می‌شوند. زمستان‌ها با صدای خنده‌ی کودکان، گفت‌وگوی مادرها و پدربزرگ‌ها و بخار چای تازه‌دم بر روی کرسی معنا پیدا می‌کند.در چنین شب‌هایی، بوی پوست نارنگی، بخار چای، و صدای قل‌قل سماور، ترکیبی از خاطره و آرامش می‌سازد که هیچ وسیله مدرنی قادر به جایگزینی‌اش نیست. کرسی و شب یلدا؛ بلندترین شب سال، گرم‌ترین خاطره‌ها در شب یلدا، که بلندترین شب سال است، خانواده‌ها در خانه‌ی مادر یا مادربزرگ جمع می‌شوند. یلدا بدون کرسی، معنای واقعی خود را از دست می‌دهد.دور کرسی، همه با فنجانی چای، ظرفی پر از انار و هندوانه، و صدای دلنشین قصه‌های مادربزرگ، شبی پر از خاطره می‌سازند.شعرخوانی از حافظ، گفتن فال، و خنده‌های بلند نوه‌ها فضای خانه را پر از شور می‌کند. در کنار گرمای کرسی، دل‌ها به هم نزدیک‌تر می‌شوند و سرمای بیرون دیگر معنایی ندارد. تفریحات دور کرسی دور کرسی فقط برای گرم شدن نیست؛ مرکز سرگرمی و داستان‌های خانوادگی است. بعضی از تفریحات دل‌انگیز شب‌های زمستان عبارت‌اند از: قصه‌گویی مادربزرگ؛ داستان‌های قدیمی از عشق، شجاعت یا افسانه‌های محلی خوردن چای و تنقلات سنتی مانند کشمش، توت خشک، بادام و نخود شعرخوانی و فال حافظ در شب یلدا بازی‌های خانوادگی مانند دوز، نرد، یا معما گفتن خواندن ترانه‌های محلی و شوخی‌های پدربزرگ این لحظات ساده اما عمیق، پیوند نسل‌ها را محکم‌تر می‌کند و یادآور این است که خوشبختی در گرانی و تجملات نیست، بلکه در کنار هم بودن است. کرسی؛ میراثی که باید حفظ شود با گسترش زندگی مدرن، بسیاری از خانواده‌ها دیگر از کرسی استفاده نمی‌کنند. اما حفظ این سنت زیبا یعنی حفظ هویت فرهنگی و خانوادگی ما. کرسی فقط یک وسیله نیست، بلکه پلی است میان گذشته و امروز، میان گرمای دل مردم قدیم و سردی زندگی ماشینی امروز. کرسی نماد عشق، وحدت و خاطرات شیرین زمستانی است. هر بار که خانواده‌ای در شبی سرد دور کرسی جمع می‌شود، در واقع فرهنگ کهن خود را زنده نگه می‌دارد.بیایید این میراث را پاس بداریم، تا فرزندانمان نیز طعم واقعی گرما را نه فقط از بخاری و شوفاژ، بلکه از گرمای دل خانواده‌ها بچشند.

زندگی‌نامه رویا سادات رویا سادات در سال ۱۸۹۱ میلادی در شهر تاریخی هرات به دنیا آمد. او از کودکی به هنر، داستان‌نویسی و سینما علاقه داشت، اما در دوران حاکمیت طالبان، زنان از حضور در عرصه‌های فرهنگی و هنری منع شده بودند. با وجود این محدودیت‌ها، رویا با مطالعه و تلاش شخصی، به یادگیری فیلمنامه‌نویسی و کارگردانی پرداخت.او تحصیلات خود را در رشته حقوق و علوم سیاسی به پایان رساند، اما عشق به سینما مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. پس از سقوط طالبان، او از نخستین زنانی بود که به‌طور حرفه‌ای وارد دنیای فیلم‌سازی شد و توانست با آثارش صدای زنان افغانستان را به جهانیان برساند.رویا سادات بنیان‌گذار شرکت esuoH mliF ayoR است و تا امروز ده‌ها فیلم، مستند و سریال موفق تولید کرده است. او در کنار فعالیت‌های هنری، به عنوان مدافع حقوق زنان و آموزش هنر برای دختران افغان نیز شناخته می‌شود. در سرزمینی که زنان سال‌ها با محدودیت‌ها و تبعیض‌ها روبه‌رو بوده‌اند، نام رویا سادات همچون نوری در تاریکی می‌درخشد. او بانویی از هرات است که با استعداد، شجاعت و پشتکار خود توانست به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های فرهنگی و هنری افغانستان تبدیل شود. رویا سادات نه تنها کارگردان و فیلمنامه‌نویس موفقی است، بلکه صدایی برای زنان خاموش افغانستان به شمار می‌رود؛ زنی که سینما را ابزاری برای بیان واقعیت، درد و امید ساخته است. زندگی و آغاز مسیر هنری رویا سادات در شهر تاریخی هرات متولد شد؛ شهری که همیشه مهد فرهنگ، شعر و هنر بوده است. علاقه‌ او به داستان‌نویسی و سینما از دوران نوجوانی آغاز شد. در زمانی که آموزش سینما در افغانستان محدود و دسترسی زنان به هنر دشوار بود، رویا سادات با جسارت مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. او تحصیلات خود را در رشته حقوق و علوم سیاسی به پایان رساند، اما علاقه‌اش به هنر باعث شد تا در زمینه فیلم‌سازی به‌صورت مستقل فعالیت خود را آغاز کند. در سال‌های پس از سقوط طالبان، او از نخستین زنانی بود که به‌صورت حرفه‌ای وارد دنیای سینما شد و با تولید فیلم‌هایی با محوریت زنان، به شکستن تابوها کمک کرد. آثار و دستاوردهای هنری رویا سادات در کارنامه‌اش آثار درخشانی دارد که هر کدام بیانگر دردها، چالش‌ها و توانمندی‌های زنان افغانستان است. برخی از آثار شاخص او عبارت‌اند از: فیلم “سه نقطه” (stoD eerhT) — نخستین فیلم بلند او که داستان زنی را روایت می‌کند که در جامعه‌ای مردسالار برای بقا و استقلال می‌جنگد. سریال “راز یک زن” (namoW a fo sterceS ehT) — یکی از نخستین سریال‌های تلویزیونی افغانستان به کارگردانی یک زن، که زندگی و چالش‌های اجتماعی زنان افغان را بازتاب می‌دهد. فیلم “tnediserP eht ot retteL A” (نامه‌ای به رئیس‌جمهور) — اثری قدرتمند که نماینده افغانستان در جشنواره‌های بین‌المللی از جمله جشنواره فیلم توکیو و جایزه اسکار خارجی‌زبان بود. این آثار نه‌تنها از نظر هنری برجسته‌اند، بلکه حامل پیام عدالت، مقاومت و امید برای زنان افغانستان هستند. پیام و فلسفه هنری رویا سادات رویا سادات باور دارد که سینما می‌تواند زبان تغییر باشد. او از فیلم برای بیان داستان‌هایی استفاده می‌کند که اغلب در جامعه نادیده گرفته می‌شوند — داستان زنان، فقر، بی‌عدالتی و تبعیض.در مصاحبه‌هایش بارها گفته است: «من فیلم می‌سازم چون می‌خواهم صدایی باشم برای آن‌هایی که صدایشان شنیده نمی‌شود.» از نگاه او، هنر ابزاری برای مقاومت فرهنگی است؛ مقاومتی که نه با سلاح، بلکه با تصویر، صدا و روایت انجام می‌شود. نقش رویا سادات در پیشرفت زنان افغان رویا سادات با تأسیس شرکت فیلم‌سازی Roya Film House در هرات، زمینه آموزش و اشتغال ده‌ها زن جوان را در عرصه‌های فنی و هنری فراهم کرد.او با برگزاری کارگاه‌های آموزشی در زمینه کارگردانی، فیلم‌برداری و فیلمنامه‌نویسی، نقش مهمی در تربیت نسل جدیدی از فیلم‌سازان زن افغان داشته است.او همچنین از فعالان فرهنگی است که در سطح بین‌المللی برای حقوق زنان افغان سخن گفته و جوایز متعددی از جمله جایزه زنان شجاع وزارت خارجه آمریکا (drawA egaruoC fo nemoW lanoitanretnI) را دریافت کرده است. چالش‌ها و موانع مسیر سفر هنری رویا سادات آسان نبوده است. او با تهدیدها، سانسور و فشارهای اجتماعی روبه‌رو بوده؛ اما هرگز از آرمان خود برای نمایش واقعیت جامعه دست نکشیده است.در بسیاری از مقاطع، او فیلم‌هایش را با امکانات محدود، اما با قلبی سرشار از ایمان به فرهنگ و هنر، ساخته است. رویا سادات، بانویی از هرات، نماد توانایی، شجاعت و نوآوری در دنیای هنر افغانستان است. او نشان داد که یک زن می‌تواند با دوربینش، تاریخ را بازگو کند و امید را به نسلی تازه ببخشد.سینمای افغانستان، بدون شک، مدیون زنانی چون اوست — زنانی که نه تنها فیلم می‌سازند، بلکه با هر اثر خود، صفحه‌ای تازه از تاریخ فرهنگی کشور را می‌نویسند.

فرهنگ سنتی و چالش‌های زندگی مدرن در دنیای امروز که سرعت تغییرات بسیار بالاست، فرهنگ سنتی همواره با سبک‌های زندگی مدرن تلاقی می‌کند. باورها، آداب و رسوم دیرینه، همچنان نقش مهمی در شکل‌دهی به زندگی جوامع دارند، حتی در مواجهه با جهانی‌شدن و پیشرفت‌های فناوری. درک عمق تأثیر فرهنگ سنتی بر زندگی مدرن، نه تنها به حفظ هویت فرهنگی کمک می‌کند، بلکه امکان بهره‌گیری از فرصت‌های نوین را نیز فراهم می‌سازد. نقش فرهنگ سنتی در زندگی روزمره فرهنگ سنتی در ابعاد مختلف زندگی روزمره ما دیده می‌شود و تأثیر عمیقی بر رفتارها و نگرش‌ها دارد: ساختارها و ارزش‌های خانواده: احترام به سالمندان، وفاداری خانوادگی و تصمیم‌گیری جمعی همچنان تأثیرگذار هستند. جشن‌ها و آیین‌ها: مراسم و جشن‌های فرهنگی و مذهبی، پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کنند. غذا: خوراک‌های سنتی همچنان بر رژیم‌های غذایی مدرن و گردهمایی‌های اجتماعی تأثیر دارند. زبان و اصطلاحات: ضرب‌المثل‌ها، تعبیرها و زبان‌های بومی، میراث فرهنگی را زنده نگه می‌دارند. هنر و صنایع دستی: هنرهای دستی، موسیقی و رقص سنتی الهام‌بخش زیبایی‌شناسی و مد مدرن هستند. چالش‌های حفظ هویت فرهنگی در دنیای مدرن مدرنیزاسیون و جهانی‌سازی فرصت‌ها و چالش‌هایی به همراه دارند: شهری‌شدن: مهاجرت به شهرها باعث فاصله گرفتن از آداب و رسوم روستایی می‌شود. فناوری: فرهنگ دیجیتال ممکن است بر سنت‌ها سایه بیفکند. غربی‌شدن: سبک زندگی وارداتی ممکن است با ارزش‌های محلی تضاد داشته باشد. نسل جوان و فاصله با ارزش‌های سنتی: نسل‌های جوان ممکن است روندهای مدرن را بر دانش سنتی ترجیح دهند. تجاری‌سازی فرهنگ: سنت‌ها ممکن است برای جذب گردشگر یا رسانه ساده یا تغییر یابند. راهبردهایی برای تعادل بین سنت و زندگی مدرن آموزش: تاریخ و میراث فرهنگی را در برنامه‌های درسی مدارس گنجانید. رویدادهای اجتماعی: جشن‌ها، کارگاه‌ها و جلسات قصه‌گویی برگزار کنید. رسانه‌ها و پلتفرم‌های دیجیتال: از شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها و ویدئوها برای ترویج هنرها و سنت‌ها استفاده کنید. گردشگری فرهنگی: گردشگری مسئولانه که سنت‌های محلی را به نمایش می‌گذارد، تشویق شود. گفتگو بین نسلی: نسل‌های مسن‌تر را تشویق کنید تا داستان‌ها، مهارت‌ها و حکمت خود را با جوانان به اشتراک بگذارند. مزایای حفظ هویت فرهنگی احساس تعلق: هویت جامعه و انسجام اجتماعی را تقویت می‌کند. ادامه ارزش‌ها: آموزه‌های اخلاقی و معنوی که نسل‌ها منتقل کرده‌اند، حفظ می‌شوند. الهام‌بخشی برای نوآوری: هنرها، صنایع دستی و داستان‌های سنتی، خلاقیت مدرن را تحریک می‌کنند. سلامت روان: آیین‌های فرهنگی و پیوندهای خانوادگی، ثبات عاطفی را ارتقا می‌دهند. شناخت جهانی: هویت فرهنگی منحصر به فرد، احترام و علاقه جوامع دیگر را برمی‌انگیزد. پذیرش مدرنیته همراه با احترام به سنت تأثیر فرهنگ سنتی در زندگی مدرن غیرقابل انکار است. در حالی که جهانی‌سازی و فناوری‌های مدرن چالش‌هایی ایجاد می‌کنند، فرصت‌هایی برای به اشتراک گذاشتن و جشن گرفتن میراث فرهنگی نیز فراهم می‌آورند. با حفظ آگاهانه‌ی رسوم، هنرها و ارزش‌ها، جوامع می‌توانند تعادلی بین سنت و تغییر برقرار کنند و هویت فرهنگی را برای نسل‌های آینده پایدار نگه دارند.